16 - همزهء مفردهء مضمومه در وسط كلمه كه ما قبلش مفتوح باشد ابو جعفر همزه را لفظا حذف كرده و حركت آن را بما قبل نقل داده يعنى فتحهء ما قبل را بضم خوانده مانند وَ لا يَطَؤُنَ ( و لا يطون ) و ساير قراء بتحقيق همزه قرائت كرده‌اند . 17 - همزهء مفردهء مكسوره كه ما قبلش كسره و ما بعدش ياء باشد ابو جعفر بحذف همزه خوانده مانند : مُتَّكِئِينَ ( متّكين ) - الصَّابِئِينَ ( صابين ) - خاطِئِينَ ( خاطين ) و قراء ديگر با تحقيق همزه قرائت كرده‌اند . 18 - همزهء متحركهء ميان كلمه كه ما قبلش حرف تعريف باشد بنا بطريقهء حمزه و روش من باب تخفيف ، فاء الفعل را لفظا حذف نموده و حركت آن را بما قبل نقل ميدهند و باقى قرائت با تحقيق همزه قرائت كرده‌اند مانند : الْأَرْضِ ( الرض ) - الْأَمْرُ ( المر ) - وَ الْإِنْسِ ( و لنس ) - و الأبرار ( و لبرار ) - وَ الْآخِرُ ( و لاخر ) - الْأُولى ( الولى ) - وَ الْأُذُنَ ( و لذن ) - الْآزِفَةِ ( الازفة ) - وَ الْإِيمانَ ( و ليمان ) - و الإنسان ( ولنسان ) - و الأسماء ( و لسماء ) - الْآنَ ( الان ) . 19 - همزهء مفردهء ساكنه در وسط يا آخر كلمه اعم از اينكه فاء الفعل يا عين الفعل يا لام الفعل و در اسماء يا در افعال باشد و ما قبل آن مفتوح يا مكسور يا مضموم باشد « باستثناى همزهء مجزومه مانند إِنْ نَشَأْ - يُهَيِّئْ لَكُمْ - تَسُؤْهُمْ و مشابه آن » بقرائت بيشتر قراء بتحقيق همزه و بقرائت ورش به تسهيل همزه خوانده مىشود و ابو عمرو و ابو جعفر در مواضعى كه معناى كلمه تغيير نكند و از فصاحت نيز خارج نشود بشرح زير به ابدال به حرف مد خوانده‌اند يعنى همزهء ما قبل مفتوح را بالف و ما قبل مكسور را بياء و ما قبل مضموم را به واو بدل كرده‌اند و حمزه و هشام و سوسى و دورى و ابو بكر نيز هر يك در مواضعى با آن دو موافقت كرده‌اند